Homo hyperboreus – szwedzka próba zakwestionowania oryginalności dorobku intelektualnego starożytnych Greków w XVII wieku - Kochanek, Piotr (Facta Simonidis, 2023)
Szwecja należała w XVII wieku do europejskich mocarstw. Królestwo to starało się podbudować ideologicznie swoją wysoką międzynarodową pozycję. Jednym z elementów tej wielkomocarstwowej ideologii było odwołanie się do znanego greckiego mitu o Hyperborejczykach. Miało ono de facto dwa cele: 1) wskazanie na wysoki poziom etyczno-moralny Szwedów jako potomków Hyperborejczyków oraz 2) zakwestionowanie kulturowej hegemonii starożytnych Greków, którzy sami uważali Hyperborejczyków za społeczeństwo o wzorowej strukturze etyczno-moralnej. Szwedzcy erudyci (m.in. Georg Stiernhielm, Olaus Verelius, Olaf Rubeck Starszy) starali się także dowieść z pomocą hyperborejskiej legendy, że Szwedzi, potomkowie Gotów, to najstarszy naród Europy, a język gocki to pierwotny język ludzkości. W konsekwencji Grecy mieli postrzegać kulturę Gotów i Szwedów, których nazywali Hyperborejczykami, jako niedościgły wzór do naśladowania. Naśladownictwo ma jednak zawsze charakter wtórny, a taki miał mieć właśnie dorobek intelektualny starożytnych Greków. Zatem to nie oni, lecz Goci i Szwedzi zbudowali fundamenty cywilizacji europejskiej i to im należy się pierwsze miejsce w hierarchii narodów Europy.