Niebezpieczne związki na skrwawionej ziemi. Węgierska perspektywa na ukraiński radykalizm narodowy, 1930–1945 - Pócs, Nándor (Polonia Inter Gentes, 2025)
Jesienią 1943 roku do Budapesztu przybyła trzyosobowa delegacja Ukraińskiej Powstańczej Armii. Cel ich przyjazdu miał na celu podniesienie wcześniejszego porozumienia z węgierskimi wojskami okupacyjnymi do poziomu politycznego, mając nadzieję, że podziemne państwo ukraińskie państwo uzyska uznanie dyplomatyczne od Budapesztu. Do tego nie doszło, a wydarzenia potoczyły się w innym kierunku. Niemniej jednak spotkanie to stanowiło kulminację stosunków węgiersko-ukraińskich, które w pierwszej połowie XX wieku miały bardzo ograniczony charakter. Zatem niniejsza praca zamierza pogłębić ten, dotąd nieobecny w literaturze przedmiotu, antecedent tych relacji. Autor artykułu ma ambicję przedstawienia szerszej perspektywy tych stosunków, które łączyły z jednej strony reprezentantów węgierskiego państwa, a z drugiej – przedstawicieli ukraińskiego radykalizmu narodowego. W przypadku tych ostatnich chodzi głównie o Organizację Ukraińskich Nacjonalistów, która nie posiadała możliwości w pełni legalnego działania w przedwojennej Polsce czy na anektowanym przez Węgry Zakarpaciu. Kształt stosunków węgiersko-ukraińskich był wieloetapowy. Tym samym artykuł stanowi próbę opisania drogi do zawiązania określonego porozumienia, które miało szasnę na realizację dopiero od 1941 roku, czyli po ataku Niemiec na ZSRR. Aby jak najszerzej wytłumaczyć krajobraz tych stosunków, autor skorzystał nie tylko z materiałów wojskowych i służb wywiadowczych, ale także z fragmentów prasy ukazujących stosunek węgierskiej opinii publicznej tamtego okresu do sprawy ukraińskiej niepodległości i ukraińskiego radykalizmu narodowego.