Diaspora żydowska w Bośni i Hercegowinie. Zarys historyczno-kulturowy - Buras-Marciniak, Anetta (Studia Żydowskie. Almanach, 2024)
Słowo ‘Sefard’ wywodzi się z języka hebrajskiego i odnosi się do Hiszpanii. Nazwa ‘sefardyjczycy’ oznacza żydowskich emigrantów, którzy osiedlili się na Półwyspie Iberyjskim po zburzeniu Drugiej Świątyni Jerozolimskiej. Żydzi sefardyjscy żyli tam do momentu ogłoszenia edyktów królewskich w 1492 roku, które nakazywały im opuścić Hiszpanię lub poddać się konwersji. W wyniku tego wydarzenia Hiszpania straciła, ale inni zyskali. Sefardyjczycy stopniowo docierali do Bośni i Hercegowiny, zatrzymując się głównie w miastach. Pierwsi Żydzi sefardyjscy pojawili się w Sarajewie około 1566 roku. Natomiast Żydzi aszkenazyjscy osiedlali się na terenie Bośni od 1878 roku, przybywając z różnych obszarów monarchii austro-węgierskiej. Celem artykułu jest przedstawienie zarysu historyczno-kulturowego społeczności żydowskiej w Bośni i Hercegowinie od ich przybycia do czasów współczesnych. Ze względu na obszerność i złożoność tematyczną artykułu należy go traktować jako inspirację do dalszych badań nad tym tematem.