Rozwój genetyki i technologii edycji genomu stawia współczesną bioetykę wobec pytań dotyczących nie tylko bezpieczeństwa procedur biomedycznych, ale także samego rozumienia człowieka. Celem artykułu jest ukazanie formuły Cor ad cor loquitur – „serce mówi do serca” – związanej z myślą Johna Henry’ego Newmana jako modelu relacji międzyludzkich mogącego wzbogacić etykę badań genetycznych. Analiza prowadzona jest w perspektywie antropologii personalistycznej Newmana i Josepha Ratzingera/Benedykta XVI. Szczególną uwagę poświęcono Newmanowskiej koncepcji sumienia, realnego przyzwolenia i osobowego charakteru poznania oraz Ratzingerowskiej antropologii relacyjnej i krytyce absolutyzacji techniki. Na tej podstawie podjęto analizę świadomej zgody, informacji genetycznej, diagnostyki prenatalnej, terapii genowej, ingerencji w linię germinalną oraz problemu human enhancement. Artykuł zmierza do wykazania, że Cor ad cor loquitur może być interpretowane jako zasada personalistycznej bioetyki spotkania, w której człowiek pozostaje podmiotem, a technologia zostaje podporządkowana integralnemu dobru osoby.
##plugins.themes.libcom.cit_rules##
##plugins.themes.libcom.licence##