Artykuł przedstawia teoretyczno-prawną koncepcję patriotyzmu jako fundamentu odporności nowoczesnego państwa demokratycznego. Odwołując się do polskiej tradycji republikańskiej wskazuje, że konstytucjonalizm w Europie Środkowej rozwinął się wcześniej, niż się powszechnie zakłada i opierał się na obywatelskim rozumieniu władzy. Dziedzictwo to wzmacnia współczesną debatę o praworządności, legitymacji demokratycznej i tożsamości wspólnotowej. Analiza proponuje pojęcie patriotyzmu konstytucyjnego zakorzenionego w tożsamości. Taki patriotyzm harmonizuje doświadczenie historyczne narodu z normami i zobowiązaniami moralnymi wyrażonymi m.in. w Karcie Narodów Zjednoczonych i Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Wspiera zaufanie instytucjonalne, odpowiedzialność obywatelską i moralną odporność systemów demokratycznych. Artykuł dowodzi, że ta koncepcja patriotyzmu jest w pełni zgodna z normami współczesnego prawa międzynarodowego publicznego, może pełnić rolę czynnika stabilizującego i wzmacniającego rządy prawa oraz odporność demokratycznych państw konstytucyjnych.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.
Zasady cytowania
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowe.