W artykule autorka podejmuje problematykę marginalizacji twórczości Władysława Jarockiego w kanonie polskiej historii sztuki XX w., ukazując ją w perspektywie teorii pamięci kulturowej oraz współczesnych badań nad kanonem artystycznym. Opierając się na koncepcji Aleidy Assmann, Astrid Erll, Johna Guillory’ego oraz Georgesa Didi-Hubermana, rekonstruuje mechanizmy selekcji pamięci i zapomnienia, które ukształtowały sposób obecności Jarockiego w dyskursie o sztuce nowoczesnej. Jarocki – artysta, pedagog i organizator życia artystycznego – stanowi przypadek szczególny: jego twórczość, zakorzeniona w doświadczeniu modernizmu, została zredukowana do kategorii malarstwa etnograficznego. Celem artykułu jest interpretacja tego zjawiska jako procesu wynikającego z epistemologicznych i ideologicznych uwarunkowań polskiej historii sztuki, w której konstrukcja kanonu stanowiła równocześnie akt polityczny i akt pamięci.
Citation rules
Licence

Questo lavoro è fornito con la licenza Creative Commons Attribuzione - Non commerciale - Non opere derivate 4.0 Internazionale.

"Biografistyka Pedagogiczna" uzyskała dofinansowanie na lata 2022-2024 ze środków Ministra Edukacji i Nauki w ramach programu „Rozwój Czasopism Naukowych”.
Okres realizacji: 2023-2024 rok.
Wartość dofinansowania 65 992,00 PLN
Numer umowy: RCN/SP/0434/2021/1